Dyscalculie is een stoornis bij het rekenen. Het woord dyscalculie komt
uit het Grieks en Latijn en betekent: slecht kunnen rekenen. Het
voorvoegsel "dys" komt uit het Grieks en betekent "slecht". "Calculie"
komt uit het Latijn en betekent "rekenen".
Dyscalculie is een complexe rekenstoornis waarbij zich problemen
voordoen bij het aanleren van de rekenkundige basisvaardigheden, hoewel
men wel degelijk inzicht heeft in het rekenen.
Dit gaat vaak samen met:
Moeizaam aanleren van getal- en volumebetekenissen
Moeizaam aanleren van wiskundige procedures
Een verminderde ruimtelijke oriëntatie
De meest voorkomende symptomen zijn:
Overslaan van getallen bij het tellen
Neiging tot tellen op de vingers, zelfs bij complexere berekeningen
Moeizaam onderscheiden van optellen en aftrekken binnen een lange
opeenvolgende som
Problemen bij het omzetten van gesproken of bepeinsde getallen naar
geschreven getallen
Problematisch geheugen bij het berekenen van sommen
Traag bij het maken van berekeningen
Haat jegens het rekenen
Rekenen onderscheidt zich van lezen en spelling in de mate waarin een
beroep wordt gedaan op probleemoplossingsvaardigheden. De stappen die in
het oplossingsproces van rekenopgaven moeten worden gezet, worden in
grote lijnen gestuurd door de logische structuur van het gestelde
probleem, alhoewel vaak meerdere oplossingen aanwezig zijn die tot een
goed resultaat leiden.
Bij dyscalculie komt het automatiseren van de rekenhandelingen niet of
maar heel moeizaam tot stand. Er zijn problemen bij het langdurig
optellen en aftrekken. De sprong over het tiental blijft erg lang moeite
kosten. De tafels van vermenigvuldiging blijven niet zitten als ze er na
veel oefenen al in zijn gekomen. Het rekenen en de ontwikkeling ervan
zijn duidelijk vertraagd.
Een achterstand aan het eind van de basisschool van zeker zo'n twee jaar
is niet abnormaal. Het inzicht in de getallenopbouw, het positiesysteem,
is gebrekkig. We spreken van dyscalculie als er sprake is van
rekenachterstand, terwijl er op andere terreinen, bijvoorbeeld op
taal/leesgebied, wel het normale vermogen tot leren is, d.w.z. de
rekenuitval is niet in overeenstemming met de totale intelligentie.
Bij kinderen valt de stoornis op te merken door een zekere achterstand
in het rekenen die niet kan worden teruggevonden bij de andere vakken.
Men heeft dus een grotere wiskundige achterstand dan voor het
intelligentieniveau normaal is.
Dyscalculie is een relatief modern begrip. Vroeger (tot circa 1990)
werden kinderen met deze stoornis al snel als dom of lui aangemerkt. Dit
veroorzaakte dan weer bijkomende problemen als depressie, isolatie en
faalangst.
Voor meer informatie of vragen, bezoek het forum!
